Άκανθα Πτέρνας.

Άκανθα Πτέρνας

Η άκανθα της πτέρνας είναι οστεόφυτο, μία οστέινη δηλαδή προεκβολή. Η συχνότερη θέση εμφάνισης της άκανθας είναι η μπροστινή επιφάνεια της πτέρνας στο σημείο που συνδέεται με την πελματιαία απονεύρωση ενώ πιο σπάνια μπορεί να αναπτυχθεί στο σημείο που ο αχίλλειος τένοντας συνδέεται με την πτέρνα στο οπίσθιο μέρος της.
Η άκανθα της πτέρνας συνυπάρχει σε ποσοστό 50% με την πελματιαία απονευρωσιοπάθεια και όπως δηλώνει και το όνομα της, έχει την μορφή αγκαθιού στο κάτω μέρος της.
Η άκανθα της πτέρνας μπορεί δυνητικά να προκαλεί πόνο αλλά η πλειοψηφία των ασθενών με άκανθα δεν υποφέρει ποτέ από πόνο στα πέλματα. Η άκανθα της πτέρνας εμφανίζεται περίπου σε έναν στους πέντε ανθρώπους και αρκετά συχνά και στα δύο πόδια. Αν και στο 50% των ατόμων με πόνο στο πέλμα ανευρίσκεται ακτινολογικά άκανθα, ή άκανθα δεν έχει μέχρι σήμερα οριστικά εξακριβωθεί σαν αιτία πόνου στο πέλμα και πολλοί ειδικοί προτείνουν ότι δεν θα πρέπει να θεωρείται αίτιο τέτοιου πόνου. Σύμφωνα με νεότερες απόψεις η άκανθα είναι ένα ακτινολογικό μόνο εύρημα που αναπτύσσεται σαν αντίδραση στον χρόνιο ερεθισμό και καταπόνηση των τενόντων των ποδιών. Η χρόνια αυτή καταπόνηση είναι πολύ πιθανό να προκαλέσει και την πελματιαία απονευρωσιοπάθεια.

Πελματιαία Απονεύρωση

Η πελματιαία απονεύρωση είναι μία ισχυρή ταινία συνδετικού ιστού στο πέλμα του ποδιού που συνδέει την κατώτερη επιφάνεια της πτέρνας με τα μετατάρσια οστά και τα οστά των δακτύλων του ποδιού. Η πελματιαία απονεύρωση είναι σημαντική για την στήριξη και σταθερότητα του άκρου πόδα κατά την στάση και βάδιση όπως και για την διατήρηση της ποδικής καμάρας.

Η Πελματιαία Απονευρωσίτιδα – Πελματιαία Απονευρωσιοπάθεια

Η πελματιαία απονευρωσιοπάθεια οφείλεται σε φλεγμονή και εκφύλιση της πελματιαίας απονεύρωσης. Μπορεί να συνυπάρχει με άκανθα της πτέρνας αλλά δεν είναι απαραίτητο. Εμφανίζεται συχνότερα μετά τα 30 και ιδιαίτερα μεταξύ των 40 και 60 ετών. Είναι συχνότερη σε άτομα με παρατεταμένη ορθοστασία, αθλητές, άτομα που βαδίζουν ή τρέχουν σε ανώμαλο έδαφος, διαβητικούς ασθενείς, έγκυες, χορευτές, άνθρωποι που χρησιμοποιούν υποδήματα μη φιλικά για το πόδι( π.χ άρβυλα, γόβες), άτομα με απότομη αύξηση του βάρους και άτομα με καθιστικό τρόπο ζωής που βαδίζουν έντονα και απότομα για μικρές περιόδους. Ο πόνος εμφανίζεται χαρακτηριστικά το πρωί με τα πρώτα βήματα και βελτιώνεται καθώς το πόδι ζεσταίνεται με το βάδισμα. Αν και τις περισσότερες φορές ο πόνος εμφανίζεται όταν το άτομο αρχίζει να βαδίζει μετά από παρατεταμένη ανάπαυση . Ο πόνος στο πέλμα είναι το κύριο σύμπτωμα ενώ πιο σπάνια υπάρχουν και μουδιάσματα. Μπορεί επίσης να επιδεινώνεται μετά από έντονη βάδιση ή στο τέλος μιας κουραστικής μέρας και είναι εντονότερος κατά το περπάτημα με γυμνά πόδια. Αναπτύσσεται συχνότερα σε άτομα με πολύ ψηλή (κοιλοποδία) ή πολύ χαμηλή καμάρα του ποδιού (πλατυποδία) και μετά από τραυματισμούς του κάτω άκρου λόγο μη ομαλής βάδισης. Είναι πιο συχνή σε έντονη και παρατεταμένη έσω στροφή του ποδιού (πρηνισμός) όπως στην πλατυποδία και όταν αυξάνει η τάση του αχίλλειου τένοντα όπως σε έντονη σύσπαση των μυών της γάμπας.

  • Είναι συχνότερη στις γυναίκες
  • Είναι άγνωστης αιτιολογίας σε κάποιους ασθενείς
  • Πόνος στο πέλμα και διάγνωση
  • Είναι ιδιαίτερα συχνή σε αθλητές που δεν κάνουν επαρκή προθέρμανση ή αποθεραπεία ή έχουν ανεπαρκή διατροφή

Η διάγνωση της πελματιαίας απονευρωσιοπάθειας τίθεται κυρίως με βάση το ιστορικό και την κλινική εξέταση. Η απλή ακτινογραφία του ποδιού βοηθά στο να αποκλειστούν άλλα αίτια πόνου όπως κατάγματα. Σε κάποιες περιπτώσεις μπορεί να χρειαστούν περισσότερο εξειδικευμένες εξετάσεις όπως ο υπέρηχος της περιοχής και η μαγνητική τομογραφία. Αιματολογικές εξετάσεις μπορεί να απαιτηθούν επίσης σε κάποιους ασθενείς. Σε μικρό ποσοστό ασθενών η συνεχιζόμενη καταπόνηση της πελματιαίας απονεύρωσης μπορεί να οδηγήσει σε ρήξη της. Σε αυτές τις περιπτώσεις οι ασθενείς περιγράφουν έναν ήχο σαν ένα σκοινί ή κλαδί που σπάει ενώ αισθάνονται έντονο πόνο στην πτέρνα και αναπτύσσεται έντονο πρήξιμο (οίδημα).Η πελματιαία απονευρωσίτιδα ανήκει στις αυτοπεριοριζόμενες νόσους δηλαδή υποχωρεί τελικά και χωρίς θεραπεία λόγω της ικανότητας της πελματιαίας απονεύρωσης να αυτοθεραπεύεται. Στο 90% των περιπτώσεων τα συμπτώματα υποχωρούν σε 6 μήνες μετά συντηρητική θεραπεία και σε 1 χρόνο χωρίς την λήψη θεραπείας. Η κατάσταση υποτροπιάζει συχνά σε αρκετούς ασθενείς και για τον λόγο αυτό απαιτείται έγκαιρη διάγνωση και θεραπεία με διάφορες παρεμβάσεις.

Θεραπεία
Η συντηρητική αντιμετώπιση περιλαμβάνει:
  • Ανάπαυση και αποφυγή της έντονης άσκησης και κόπωσης για λίγες εβδομάδες.
  • Διατάσεις της πελματιαίας απονεύρωσης με ειδικό πρόγραμμα ασκήσεων υπό την καθοδήγηση Φυσικοθεραπευτή.
  • Χρήση Κρουστικών Υπερήχων (shockwave ESWT ).
  • Εφαρμογή ψυχρών ή θερμών επιθεμάτων.
  • Χρήση αναλγητικών φαρμάκων.
  • Εφαρμογή ορθωτικών πελμάτων και ειδικών ναρθήκων. Σε περισσότερο βεβαρημένες περιπτώσεις που δεν ανταποκρίνονται στην συντηρητική αγωγή μπορεί να εφαρμοστούν τοπικές ενέσεις στεροειδών και χειρουργική επέμβαση.
No Comments

Sorry, the comment form is closed at this time.